11 พฤศจิกายน 2569

ภูเก็ตเผชิญวิกฤตขยะครั้งใหญ่ หลังศูนย์กำจัดขยะมูลฝอยเทศบาลนครภูเก็ตประกาศงดรับขยะจากองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นทั่วจังหวัดโดยไม่มีกำหนด ขณะที่ขยะจากครัวเรือน โรงแรม ตลาด และร้านอาหารเพิ่มขึ้นหลายร้อยตันต่อวัน สะท้อนปัญหาการวางแผนจัดการขยะที่ตามไม่ทันการเติบโตของเมือง

ภูเก็ตเป็นจุดหมายปลายทางระดับโลก มีนักท่องเที่ยวต่างชาติมาเยือนปีละกว่า 15 ล้านคน แต่ระบบกำจัดขยะกลับมีข้อจำกัด จนเกิดความเสี่ยงต่อคุณภาพชีวิตประชาชน สิ่งแวดล้อม และภาพลักษณ์การท่องเที่ยวของประเทศไทย

ย้อนบทเรียน 40 ปี เตาเผาขยะไม่ใช่คำตอบสุดท้าย

ภูเก็ตเคยลงทุนสร้างเตาเผาขยะขนาดใหญ่บริเวณสะพานหิน ก่อนเปลี่ยนมาใช้วิธีฝังกลบภายหลังเกิดข้อกังวลด้านสิ่งแวดล้อม บทเรียนที่ผ่านมาแสดงให้เห็นว่าการจัดการขยะต้องพัฒนาเทคโนโลยีและระบบกำจัดให้ทันกับปริมาณขยะที่เพิ่มขึ้น

ญี่ปุ่นทำได้ ไทยยังติดกับดักขยะ

กรณีศึกษาเมืองฟูกูโอกะ ประเทศญี่ปุ่น ใช้ระบบคัดแยกขยะตั้งแต่ครัวเรือน สำนักงาน และโรงแรม ควบคู่กับการสนับสนุนพื้นที่และลงทุนโรงงานรีไซเคิล เปลี่ยนขยะจากภาระของเมืองให้เป็นทรัพยากรทางเศรษฐกิจ

คำถามถึงรัฐบาล วางแผนไว้หรือปล่อยให้เมืองจมขยะ

วิกฤตครั้งนี้ไม่ใช่เพียงปัญหาของเทศบาลนครภูเก็ต แต่เป็นโจทย์ใหญ่ที่รัฐบาลและหน่วยงานที่เกี่ยวข้องต้องเร่งแก้ไข ทั้งการจัดสรรงบประมาณ เทคโนโลยีกำจัดขยะ ระบบคัดแยกตั้งแต่ต้นทาง และแผนรองรับการเติบโตของเมืองท่องเที่ยว

หากยังแก้ปัญหาเฉพาะหน้าโดยไม่มีแผนระยะยาว วิกฤตขยะก็มีโอกาสเกิดซ้ำในเมืองอื่นทั่วประเทศ

ขยะล้นเมืองไม่ใช่แค่วิกฤตสิ่งแวดล้อม แต่กำลังสะท้อนวิกฤตความคิด วิสัยทัศน์ และความสามารถในการวางแผนบริหารประเทศ

นักวิเคราะห์ < ตามกลิ่น >

สำนักข่าววิหคนิวส์

อ้างอิง: ฐานเศรษฐกิจ
https://www.thansettakij.com/blogs/columnist/673388

#วิหคนิวส์ #ขยะภูเก็ต #วิกฤตขยะ #รัฐบาลไทย #การจัดการขยะ #ภูเก็ต #ท่องเที่ยวไทย #ตามกลิ่น