จี้ สกัด “ประชานิยมซ่อนต้นทุน“
จี้ “ ติดป้ายราคา ” ทุกนโยบาย ก่อนหาเสียง
จี้ “ไล่ความรับผิด ”ตั้งแต่คนคิด ถึงคนอนุมัติ
หนี้สาธารณะไทยกำลังเข้าใกล้เพดาน 70% ของ GDP
ทำให้พื้นที่ทางการคลังสำหรับรับมือวิกฤตและใช้นโยบายใหม่ลดลง
ปัญหาไม่ใช่เพียงยอดหนี้สูง
แต่คือเงินกู้ถูกใช้สร้างผลิตภาพระยะยาว
หรือใช้สร้างคะแนนนิยมระยะสั้น ?
แล้วผลักภาระให้ประชาชนในอนาคต
ข้อเสนอ “ปฏิรูป”
คือ ทุกนโยบายใช้งบสูงต้องเปิดเผย
วงเงิน
แหล่งเงิน
ผลต่อหนี้
กลุ่มผู้ได้ประโยชน์ และวันสิ้นสุด
รวมทั้งมี ”Fiscal Passport “
ระบุผู้คิด ผู้รับรอง ผู้อนุมัติ และผู้รับผิดชอบผลลัพธ์
การอ้าง “วิกฤต” หรือ “ความเหลื่อมล้ำรุนแรง”
ต้องมีข้อมูลทางการหลายแหล่ง
พิสูจน์ว่างบปกติไม่เพียงพอ
และกำหนดเพดานวงเงิน ตัวชี้วัด และแผนยุติมาตรการ
ควรมี ” Fiscal Council อิสระ ”
ตรวจต้นทุนและสมมติฐาน
เพื่อไม่ให้ผู้เสนอนโยบายรับรองความคุ้มค่าของตนเอง
ผู้บริหารที่ตัดสินใจโดยสุจริตและเปิดเผยความเสี่ยงควรได้รับความคุ้มครอง
แต่ผู้ที่บิดเบือนต้นทุน ซ่อนภาระ ปกปิดคำเตือน ใช้เงินผิดวัตถุประสงค์ หรือทุจริต ต้องรับโทษตามกฎหมาย
หัวใจสำคัญคือ
ทุกนโยบาย
ต้องมีป้ายราคา
ทุกการกู้ต้องมีเหตุผล และไม่มีรัฐบาลใดควรแจกวันนี้ แล้วซ่อนผู้จ่ายไว้ในอนาคต !
รายงานโดย
ดุลย์ จุลกะเศียน
นักวิเคราะห์
สำนักข่าววิหคนิวส์
31 กรกฎาคม 2569
อ้างอิง: สำนักงานบริหารหนี้สาธารณะ, รัฐบาลไทย, กฎหมายวินัยการเงินการคลัง และ REMORA v5.0.2 REMORA_v5.0.2_Complete_Documentation_Pack.pdf