23 กรกฎาคม 2569 — เรื่องราวที่เคยสะเทือนใจสังคมไทยเมื่อ 2 ปีก่อนกลับมาได้รับความสนใจอีกครั้ง เมื่อมีการเผยเรื่องราวชีวิตของครอบครัว “น้องโฟกัส” นักเรียนหญิงชั้น ม.6 วัย 17 ปี ผู้มีโรคประจำตัว SLE หรือโรคแพ้ภูมิตัวเอง และหมดสติระหว่างร่วมกิจกรรมของโรงเรียน ก่อนเสียชีวิตในเวลาต่อมา
แต่สิ่งที่บีบหัวใจยิ่งกว่าคือ แม้เวลาจะผ่านไปประมาณ 2 ปี สำหรับพ่อและแม่แล้ว ความคิดถึงลูกไม่เคยเดินจากไปไหน
จากการตรวจสอบข่าวย้อนหลัง เหตุการณ์เกิดขึ้นเมื่อวันที่ 29 มิถุนายน 2567 ระหว่างพิธีปิดการแข่งขันกีฬานักเรียนองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นภาคตะวันออกเฉียงเหนือ ณ สนามกีฬามหาวิทยาลัยการกีฬาแห่งชาติ วิทยาเขตอุดรธานี
น้องโฟกัสเป็นนักเรียนชั้น ม.6/7 อายุ 17 ปี และมีโรคประจำตัวคือ SLE ซึ่งครอบครัวระบุว่าน้องป่วยมาตั้งแต่อายุประมาณ 6 ขวบ ทำให้มีข้อจำกัดด้านสุขภาพ โดยเฉพาะกิจกรรมที่ต้องใช้กำลังหรืออยู่ท่ามกลางอากาศร้อนเป็นเวลานาน
วันเกิดเหตุ น้องไม่ได้ลงแข่งขันกีฬา แต่เดินทางไปร่วมช่วยกิจกรรมของโรงเรียน ก่อนเกิดเหตุหมดสติระหว่างการแสดงในพิธีปิด และถูกนำตัวส่งโรงพยาบาล
ข่าวที่เผยแพร่เมื่อวันที่ 11 ตุลาคม 2567 ระบุว่า น้องเข้ารับการรักษาประมาณ 11 วัน ก่อนเสียชีวิต ครอบครัวจึงออกมาเรียกร้องให้มีการตรวจสอบข้อเท็จจริงและการเยียวยา ขณะที่ทางโรงเรียนในขณะนั้นแสดงความเสียใจและชี้แจงว่าได้ให้ความช่วยเหลือครอบครัวมาโดยตลอด
ประเด็นหนึ่งที่เคยถูกตั้งคำถามอย่างหนักคือ ใครรับรู้เรื่องโรคประจำตัวของน้องมากน้อยเพียงใด โดยผู้ปกครองระบุว่าเคยแจ้งเรื่องสุขภาพกับครูแล้ว ขณะที่ผู้อำนวยการโรงเรียนให้ข้อมูลกับสื่อในขณะนั้นว่า ตนเองไม่ทราบมาก่อนว่าน้องมีโรคประจำตัว นี่จึงเป็นรายละเอียดที่ต้องแยกคำชี้แจงของแต่ละฝ่ายออกจากกัน ไม่ควรสรุปว่าฝ่ายใดเป็นผู้กระทำผิดหากยังไม่มีผลวินิจฉัยรองรับ
สองปีผ่านไป แต่บางสิ่งแทบไม่เคยเปลี่ยน
ข้อมูลที่ถูกนำกลับมาเผยแพร่ล่าสุดระบุว่า คุณแม่ยังคงเก็บโทรศัพท์มือถือของลูกเอาไว้ ชาร์จแบตเตอรี่ให้เครื่องเปิดอยู่ และยังเติมอินเทอร์เน็ตให้หมายเลขเดิม แม้จะรู้ว่าไม่มีข้อความจากลูกส่งกลับมาอีกแล้ว
เสื้อผ้า ของใช้ รูปถ่าย และข้าวของต่างๆ ของน้องยังถูกเก็บรักษาไว้ กลายเป็นสิ่งที่เชื่อมโยงครอบครัวเข้ากับความทรงจำในวันที่ลูกสาวยังอยู่
ข่าวหนึ่งอาจหายไปจากหน้าสื่อภายในไม่กี่วัน แต่สำหรับครอบครัวที่สูญเสียคนที่รัก ไม่มีคำว่า “หมดกระแส”
กรณีของน้องโฟกัสจึงไม่ควรเหลือเพียงเรื่องเศร้าที่ถูกนำกลับมาเล่าทุกปี แต่ควรเป็นบทเรียนสำคัญสำหรับสถานศึกษาทั่วประเทศว่า ข้อมูลโรคประจำตัวและข้อจำกัดทางสุขภาพของนักเรียนต้องถูกส่งต่อถึงผู้รับผิดชอบกิจกรรมอย่างจริงจัง และความปลอดภัยของเด็กต้องมาก่อนการแข่งขันหรือการแสดงทุกประเภท
เพราะกิจกรรมหนึ่งอาจกินเวลาเพียงไม่กี่ชั่วโมง แต่ความสูญเสียของครอบครัวหนึ่งอาจอยู่กับพวกเขาไปตลอดชีวิต
สำนักข่าววิหคนิวส์
อ้างอิง: ข้อมูลเหตุการณ์และคำชี้แจงย้อนหลังจากข่าวไทยรัฐ วันที่ 11 ตุลาคม 2567 และข้อมูลเรื่องราวครอบครัวที่เผยแพร่ล่าสุดตามโพสต์ที่ได้รับ