พระราชดำรัสในรัชกาลที่ ๙ เมื่อครั้งสมเด็จย่า
ทรงพระประชวรและเหตุการณ์ในวันสวรรคต
“…หมอเขาก็บอกมา… แล้วก็โทรศัพท์มาบอกว่า
สมเด็จท่านอาการไม่ดี ก็เลยไปเฝ้า ไปเฝ้าแล้วก็เห็นว่า
อาการดีขึ้นบ้าง แล้วก็ท่านลืมพระเนตร ท่านเห็น
‘เออ กลับบ้านไปซะทีเถอะ อยู่… อยู่นานแล้ว กลับบ้าน’
ก็กลับบ้าน แต่วันรุ่งขึ้น หมอก็บอกว่าไม่ดี
ต้องเข้าโรงพยาบาล ในที่สุดก็เลยไปเฝ้าที่โรงพยาบาล
เกือบทุกวัน แต่อาการก็ไม่ค่อยดีนัก
เพราะว่าไม่มี… ไม่มีทางที่จะถวายเยียวยา หมอก็ทำเต็มที่
ก็เยียวยาอะไรไม่ได้ จนสวรรคต
แต่ว่าเมื่อสวรรคตก็ดีใจอย่างหนึ่งว่า ลูกของท่านทั้งสอง
ก็อยู่ด้วย จับพระหัตถ์อยู่ และหลานที่ท่านรักที่สุด
เพราะว่าท่านเลี้ยงมา แล้วหลานนั้นก็เลี้ยงท่านมา
ก็มาจับพระหัตถ์ด้วย ก็ ๓ คน แล้วก็ท่านก็สวรรคต
อย่างเรียกว่านิ่งสงบ
สมเด็จท่านเคยรับสั่งนานแล้ว อย่างน้อย ๑๐ ปี
รับสั่งว่า ‘แม่นี่นะ เกิดมา แก่มาก จะตายเมื่อไหร่ก็ได้
แล้วตายแล้วห้ามร้องไห้ ไม่ให้ร้องไห้เพราะเป็นของธรรมดา
คนเราก็ต้องตาย’
ฉะนั้น ที่ท่านสิ้น และก็ได้เห็นความรัก ความนับถือ
ที่คนทั้งชาติมีต่อท่าน ก็ปลื้มใจ ปลื้มใจว่ามีแม่ที่คนรัก
ที่ถือว่าท่านเป็น… เป็นสมเด็จย่า…”