กระแสวิพากษ์วิจารณ์กรณีการพักโทษของ ทักษิณ ชินวัตร ยังคงร้อนแรงต่อเนื่อง หลัง กรมราชทัณฑ์ ออกแถลงการณ์ชี้แจงรายละเอียดเกี่ยวกับกระบวนการพิจารณาพักโทษ แต่กลับถูกตั้งข้อสังเกตจากหลายฝ่ายว่าเป็นการตีความข้อกฎหมายแบบ “ศรีธนญชัย” และหลีกเลี่ยงประเด็นสำคัญจากคำสั่งของ ศาลฎีกา เมื่อวันที่ 9 กันยายน 2568
โดยประเด็นหลักในคำสั่งศาลฎีกา สรุปได้ว่า การส่งตัวผู้ต้องขังไปรักษานอกเรือนจำไม่เป็นไปตาม พระราชบัญญัติราชทัณฑ์ พ.ศ.2560 และกฎกระทรวงที่เกี่ยวข้อง อีกทั้งการบังคับโทษจำคุกไม่ชอบด้วยกฎหมาย และพฤติการณ์บ่งชี้ว่าจำเลยรับรู้สถานการณ์ของตนเองว่าไม่ได้อยู่ในภาวะวิกฤตฉุกเฉิน
นอกจากนี้ ศาลยังระบุว่าจำเลยมีส่วนร่วมในการตัดสินใจด้านการรักษาพยาบาล เช่น การปฏิเสธการผ่าตัดในโรคที่มีความจำเป็นเร่งด่วน แต่เลือกเข้ารับการรักษาในหัตถการที่ไม่เร่งด่วน ส่งผลให้ระยะเวลาการรักษาตัวที่โรงพยาบาลยาวนานขึ้น ซึ่งถูกตีความว่าอาจเกี่ยวข้องกับการขยายเวลาการอยู่ خارجเรือนจำ
จากข้อเท็จจริงดังกล่าว ทำให้เกิดข้อถกเถียงว่า การกระทำดังกล่าวอาจเข้าข่ายเป็นการบังคับโทษโดยมิชอบ และอาจมีผลทางกฎหมายเพิ่มเติม รวมถึงประเด็นวินัยของผู้ต้องขัง ซึ่งตามหลักแล้วผู้กระทำผิดวินัยระหว่างต้องขังจะไม่ได้รับสิทธิ์พักโทษ
อย่างไรก็ตาม ในแถลงการณ์ของกรมราชทัณฑ์กลับอ้างเพียงประเด็นที่ว่า การบังคับโทษไม่เป็นไปตามวัตถุประสงค์ของกฎหมาย และไม่เข้าข่ายความผิดซ้ำตามบทบัญญัติของประมวลกฎหมายอาญา จึงยังถือว่ามีคุณสมบัติเข้าข่ายได้รับการพักโทษได้
ท่าทีดังกล่าวนำไปสู่เสียงวิจารณ์ว่าเป็นการหยิบยกข้อกฎหมายมาใช้อย่างไม่สอดคล้องกับข้อเท็จจริง และอาจเป็นการตีความที่คลาดเคลื่อนจากสาระสำคัญของคำสั่งศาลฎีกา พร้อมตั้งคำถามถึงความโปร่งใสของกระบวนการพิจารณา และบทบาทของคณะกรรมการพักโทษทั้ง 3 ชุด ว่าอาจต้องมีการตรวจสอบความรับผิดชอบในอนาคต
สำนักข่าววิหคนิวส์