พิเรนทร์เกินเหตุ! สาววัย 20 พิการหลังถูกโยนกลางงานแต่ง ศาลสั่งบ่าวสาว-ผู้ร่วมเหตุร่วมชดใช้กว่า 1 ล้าน
21 กรกฎาคม 2569
ศาลประชาชนอำเภอหรูหยาง มณฑลเหอหนาน ประเทศจีน มีคำพิพากษาให้คู่บ่าวสาวและผู้ร่วมเหตุอีก 9 คน ร่วมกันชดใช้ค่าเสียหายและเงินเยียวยาแก่หญิงสาววัย 20 ปี เป็นเงินรวมกว่า 230,000 หยวน หรือประมาณ 1 ล้านบาท หลังเธอได้รับบาดเจ็บสาหัสจากการถูกโยนด้วยผ้าห่มระหว่างงานแต่ง จนกลายเป็นผู้พิการ
เหตุการณ์เกิดขึ้นเมื่อวันที่ 4 ตุลาคม 2566 เมื่อหญิงสาวซึ่งได้รับเชิญให้ทำหน้าที่เพื่อนเจ้าสาว ถูกกลุ่มเพื่อนเจ้าบ่าวและผู้ร่วมงานลากตัวออกจากที่ซ่อน ก่อนนำตัวใส่ผ้าห่มแล้วช่วยกันโยนขึ้นกลางอากาศเพื่อความสนุก
การโยนครั้งแรกสามารถรับตัวไว้ได้ แต่ในการโยนครั้งต่อมา ผู้ร่วมเหตุรับตัวไม่ทัน ทำให้หญิงสาวตกลงมากระแทกพื้นอย่างรุนแรง
แพทย์วินิจฉัยว่า เธอได้รับบาดเจ็บจาก กระดูกสันหลังส่วนเอว (L1) แตกแบบระเบิด และมีเศษกระดูกกดทับในช่องกระดูกสันหลัง ต้องนอนรักษาตัวในโรงพยาบาล 18 วัน ก่อนผลตรวจทางนิติเวชในเวลาต่อมาจะประเมินว่าเข้าข่าย ความพิการระดับ 9 ตามเกณฑ์ของจีน
ภายหลังผู้เสียหายยื่นฟ้องเรียกค่าเสียหายจากคู่บ่าวสาวและผู้เกี่ยวข้อง โดยศาลพิจารณาว่า ผู้เสียหายไม่มีส่วนก่อให้เกิดเหตุ ขณะที่ผู้จัดงานทราบว่ามีการเล่นหยอกล้อในลักษณะเสี่ยงอันตราย แต่ไม่ได้ยับยั้งอย่างมีประสิทธิภาพ จึงต้องร่วมรับผิดด้วย
ศาลแบ่งสัดส่วนความรับผิด ดังนี้
- เจ้าบ่าวและเจ้าสาว รับผิด 40% ในฐานะผู้จัดงานที่ไม่ป้องกันเหตุอันตราย
- ชายผู้เริ่มลากตัวผู้เสียหาย รับผิด 20%
- ผู้ร่วมเล่นอีก 8 คน รับผิดร่วมกัน 40%
ศาลยังระบุว่า แม้ผู้ร่วมเหตุจะอ้างว่าเป็นเพียงการละเล่นตามธรรมเนียม “หุนหน่าว” (Hun Nao) ซึ่งเป็นประเพณีหยอกล้อในงานแต่งของจีน แต่เมื่อการกระทำก่อให้เกิดอันตรายจนผู้อื่นได้รับบาดเจ็บ ผู้กระทำและผู้จัดงานย่อมต้องรับผิดตามกฎหมาย
ตลอดหลายปีที่ผ่านมา ธรรมเนียม “หุนหน่าว” ถูกวิพากษ์วิจารณ์อย่างต่อเนื่องในจีน หลังมีหลายกรณีพัฒนาจากการหยอกล้อไปสู่การคุกคาม ใช้ความรุนแรง หรือทำให้ผู้ร่วมงานได้รับบาดเจ็บ จนบางพื้นที่ออกมาตรการควบคุมหรือห้ามการเล่นที่เสี่ยงอันตราย
คดีนี้จึงถูกมองเป็นอีกหนึ่งบรรทัดฐานสำคัญที่ตอกย้ำว่า “ความสนุกไม่ใช่เหตุผลที่จะละเลยความปลอดภัยของผู้อื่น” และผู้จัดงานเองก็อาจต้องร่วมรับผิด หากปล่อยให้เกิดกิจกรรมที่มีความเสี่ยงโดยไม่ยับยั้ง
สำนักข่าววิหคนิวส์
อ้างอิง: คำพิพากษาศาลประชาชนอำเภอหรูหยาง มณฑลเหอหนาน ประเทศจีน และรายงานจากสื่อท้องถิ่นจีน